www.forum.wopr.net.pl

[Darius HSP Inc.]

Pomysł opowiadania o swoich akcjach ratunkowych, bądź sytuacjach niebezpiecznych, którym zapobiegliśmy nie jest muszę przyznać do końca mój...

Jest to jeden z elementów obecnego programu kształcenia Ratowników American red Cross w celu wyrabiania w każdym impulsu do działania oraz instynktu do przewidywania sytuacji niebezpiecznych. Przygotowywane wywiady z ratownikami pokazują iż sytuacje niebezpieczne naprawdę się zdarzają i musimy być tego świadomi...

Wspólna nauka od samych siebie o tych sytuacjach oraz okolicznościach ich zdarzenia w idealny sposób uczy Nas samych o ich ewentualnym ograniczaniu.

Pomocnym będzie przy każdym poście podanie miejsca zdarzenia... Zaczynajmy...

Moja pierwsza prawdziwa akcja ratunkowa przydarzyła mi się w Łodzi na akwenie Arturówek... Pracowała tam wówczas drużyna ratowników. Jednym z nich był Sebastian, generalnie zwariowany koleś, dobry kolega. Miał on zwyczaj chłodzić się w gorące dni wskakując do wody. Wykonywał on jednak ten skok w nietypowy sposób; mianowicie wskakując do wody na głowę trzymajac ręce z tyłu, tzw. indianin... Nie było nawet mowy żeby zrobił sobie krzywdę mimo iż oddawał ten skok na głębokości wody ok 1 metra. Trafił się jednak student, który widać chciał powtórzyć ten wyczyn. Wykonał on skok, po którym wypłynął na powierzchnię bez możliwości powstania, kontroli dolnej części ciała...
Dostrzegając iż ów osobnik nie może powstać z wody jeden z ratowników dotarł do wody za nim aby sprawdzić co się stało. Po zorientowaniu się w sytuacji podjeliśmy kroki w celu ratowania chłopaka. Kilka dni po zdarzeniu rodzina była nam wdzięczna, iż chłopak nadal żyje, jednak nie byliśmy w stanie uchronić go od paraliżu... ... Miałem wówczas przeświadczenie, iż mogliśmy zrobić coś więcej. Teraz z perspektywy lat pracy dla American Red Cross wiem że tak... Cieszę się jednak że standardy zmieniają się na bieżąco i mamy możliwość podnosić wciąż swoje kwalifikacje w polskim ratownictwie.

Zapraszam Wszystkich do podzielenia się swoimi doświadczeniami oraz zdarzeniami w wodzie...

[Ubu]

Ja juz kiedyś opisywałem na forum swoja pierwszą poważną akcje więc nie będę sie powtarzał wszystko Tutaj
Sądzie ze mogę nazwać ja moim chrztem ratowniczym ponieważ wtedy pierwszy raz naprawde skorzystałem z tego czego nauczyli mnie na kursie...
Z jednej strony poczułem sie troszkę pewniej ponieważ zareagowałem dobrze, zrobiłem wszystko co mogłem zrobić oraz miałem możliwość współpracy z kwalifikowanymi służbami.
Z drugiej strony jednak poczułem to wielkie brzemię odpowiedzialności, która na nas ratownikach spoczywa oraz to że czasami moze sę nie udać

Jako iż działam w grupie ratowniczej zdarzało mi sie widzieć coś niecoś na różnych zabezpieczeniach, jednak niema tu co opisywać, jeżeli znasz standardy to teoretycznie wiesz co należy zrobić a to jak sie zachowasz i czy zrobisz to tak jak należy zobaczysz dopiero podczas akcji. Każdy reaguje inaczej kiedy przychodzi stres i cała odpowiedzialność spada na ciebie.Niestety tego na kursie sprawdzić sie nieda.

Pozdrawiam

[madzinkatweety]

[Ubu]

tutaj sie z madzinką zgadzam, ratownik powinien świecić przykładem, jeżeli ratownik łamie przepisy trudno wymagać żeby ludzie ich przestrzegali...

[Darius HSP Inc.]

Co mogę powiedzieć... Również się z Wami zgadzam, jak najbardziej...

Są jednak osóby, charakterów których nigdy się nie zmieni... (za bardzo zwariowani)
Co do świecenia przykładem, należy pamiętać, że wszyscy jesteśmy ludźmi, a postawa każdego zależy od jego samego...
Znam kilku świetnych ratowników, jednak zbyt zwariowanych aby ich stawiać za przykład młodym adeptom sztuki ...

Czekam na kolejne historie Waszej pierwszej akcji... ZAPRASZAM szczególnie świeżo upieczonych ratowników

[ako]

Do swiezo upieczonych ratownikow si enei zaliczam ale pierwsza powazna akce pamietam jak kazdy z nas...:
J.Niegocin plaza miejska w Gizucku lat temu wiele. Po zamknieciu kompieliska wrocilismy do bazy. Wiekszosc z ratownikow przyjela azymut na dom jednak ja z Wisnia jeszcze zostalismy. Na zdanie "Adam akcja" pobieglem za Wisnia nie wiedzac gdzie co i jak. Okazalo sie, ze na plazy topi sie chlopak (okolo 20 lat). Kiedy dobieglismy na miejsce (a jest to okolo 300m) topielec lezal na pomoscie wyciagniety przez naocznych swiatkow. Nie majac ze saba sprzetu podjelismy natychmastowa resustytacje bezprzyrzadowa. Do przyjazdu karetki prowadzilismy RKO. Chlopak zmarl a ja do dzis pamietam smak wymiocin, ktorymi "delektowalem" sie podczas wentylacii usta-usta...

[Mr.Bartson]

[ako]

[Ubu]

[ako]

[Mr.Bartson]

Ja nie wątpię w to, że zostaję to w pamięci ale to "delektowałem się" użyte przez ako w swojej wypowiedzi było takie, nie na miejscu, dlatego napisałem że mógł to pominąć, ale chodziło mi raczej nie o to żeby pominął zdanie o wymiocinach tylko o tą formę...
Nie ważne - źle sprecyzowałem, trudno.

Nie wiem kiedy mnie taka sytuacja spotka, nigdy nie wiadomo co i gdzie może się przytrafić.
Na pewno nie jest to szczęśliwe przeżycie, i jak długo bym o takim czymś myślał - jakby mnie to spotkało... nie wiem. No ale nastawienie mam mocne.

[ako]

Mr.Bartson, widze ze nie rozumiesz wiec wytlumacze: jedynym sposobem na radzenie sobie z tego radzaju sytuacjami jest umiejetnosc "smiania" sie z nich (co cie smieszy to nie przeraza). Ratownicy z wieloletnia praktyka tak samo jak lekarze i pielegniarki maja specyficzne i czesto niezrozumiale przez innych poczucie humoru. Jest wiele dowcipow niesmacznych dla ogolu a dla tej grupy zawodowej sa zabawne...
Jesli bedzie cie kiedys dreczyc podobna sytuacja zacznij sie z niej smiac a bedzie ci latwiej z tym zyc. Tymczasem jesli cie zniesmaczylo to porownanie to przepraszam.

[Ubu]

Zgadzam se z ako

Bardzo często zdarza się właśnie żarty podczas pracy, nawet przy zgonie pacjeta, zespół karetki mówi różne rzeczy, co często wrecz bulwersuje ludzi z zewnątrz.
Kiedyś sam będąc na pogotowiu z pacjentem słyszałem jak ratownik medyczny mówi do kobiety "Przepraszam mamy wyjazd" ale kobieta jeszcze o coś chciała zapytać i po jakichś 20 sekundach (przez radio słychać komunikat że to jednak Zgon) i wtedy Ratownik z Takim uśmiechem "No dziekujemy, dzięki pani mamy mniej roboty"

Ogólnie postawa ta mnie nie dziwi, przecież to ich codzienność, jeżeli przejmowali by sie każdym poszkodowanym to by zwariowali. Pacjent to pacjent i tyle.

Pozdrawam

[ako]

Ubu, masz racje...
Jestem ratownikiem medycznym i moge powiedziec ze ta praca "odczlowiecza". pacjenta zaczyna sie traktowac jak prace do wykonania a nie jak cierpiacego czlowieka, ale inaczej sie nie da!!!! Jest to okrutne ale gdyby ratownik mial dusic w sobie wszytskie te emocje to by zwariowal. Zartowanie sobie z tego ulatwia ratownikowi radzenie sobie z obciazeneim psychicznym na jakie jest narazony.
Dla wielu z was zwykla historja jest szokujaca, a ja takimi historjami z pracy moge sypac jak z rekawa...

[Ubu]

No tak też się powoli przestawiam, jeżeli się uda to także ze jakiś czas będę musiał z tego korzystać. No ale ciii... narazie trzeba się uczyć.

Pozdrawaiam